غزل
خانه پدری
می شود که برگردم سوی خانه پدری؟
تا دوباره برگردد روزگار بی خبری
می شود که بگذارم سر به دامن مادر
کز تنم فرو شوید زخمهای دربدری؟
می شود که بنشینم تا دوباره بازآید
روزگار بی دردی، روزهای بی خطری
روزگار مهر و امید، کوچه ها ز برف سپید
دست مهربان پدر، پای خسته پسری
دختران رنگین پوش، کیف مدرسه بر دوش
عاشقان به جوش و خروش، عشوه ای به هر نظری
عاشقی و شیدایی، بی خیال رسوایی
کی ز راه می آیی؟ کی دوباره می گذری؟
آسمان آبی و پاک، عشق می دمید از خاک
چست بودم و چالاک، بر فراز بام و دری
رفتم و تباه شدم، دور و بی پناه شدم
درد و اشک و آه شدم، دور ماندم و سفری
اینک آمدم از راه، مو سپید و نامه سیاه
عمر رفت و شد پنجاه، روزگار شد سپری
عمر رفت و من در خواب، هرچه بود شد بر آب
ای وطن مرا دریاب، مشکنم به خیره سری
دل شکسته ام دلریش، بیش از این مرا مپریش
راه ده مرا در خویش، باز کن دوباره دری
تا دوباره پاک شوم، سبز و تابناک شوم
دانه ای به خاک شوم، تا بباری و ببری
جز تو هیچ راهی نیست، مسکن و پناهی نیست
پشت و پایگاهی نیست غیر خانه پدری
امیرحسن سعیدی