ادب نامه

من بار سنگينم، مرا بگذار و بگذر

نيکم، بدم، اينم مرا بگذار و بگذر

بر مرگ خودسوزی عبث مي‏گريی ای شمع

منشين به بالينم، مرا بگذار و بگذر

دردم نمي‏داند کسی از دوست، دشمن

کوشد به تسکينم، مرا بگذار و بگذر

آيينه دل تيره از زنگار غم‏هاست

بي‏رنگ و رنگينم، مرا بگذار و بگذر

بگذار زنجيرم کشد، دژخيم ايام

در خورد نفرينم، مرا بگذار و بگذر

بگذار جز کابوس ناکامی نبيند

چشم جهان‏بينم، مرا بگذار و بگذر

بگذار تا در ماتم ويرانی خويش

چون جغد بنشينم، مرا بگذار و بگذر

                                                                      شهرآشوب